Blije gezichten

Blije gezichten deze ochtend. Er worden spelletjes gespeeld, workshops voorbereid (o.a. ‘slijm maken’) en in verschillende ruimtes zijn studenten met hun eigen dingen bezig. Het is 12 uur en we hebben met een paar studenten en stafleden net gesproken over een nieuwe indeling van de website. Buiten want al is ‘t fris, de zon schijnt.

Op de trampoline springen een 6- en 11-jarige die een spel bedacht hebben waar veel plezier bij komt kijken. Hard gelach klinkt door de buitenruimte. Truien worden uitgetrokken.

Mijn gedachtes gaan naar al die kinderen die op scholen zitten waar ze niet hun eigen, zelfgestuurde leren mogen vormgeven. Velen weten niet dat er iets anders bestaat. Ik ben er zelf ook nog maar een paar jaar achter.

Het is ook nogal een stap. Te vertrouwen dat jouw kind zelf weet wat goed voor haar of hem is. Dat leren niet vanzelf gaat, maar wel een natuurlijk proces is. Daar bedoel ik mee dat als een kind bijvoorbeeld wil leren lezen, het dat ook gaat doen. Wat eraan vooraf gaat is zien hoe lezen in het dagelijks leven handig is en er genoeg van hebben dat je telkens iemand anders moet vragen jou te helpen door iets (voor) te lezen.

Te zien dat leren plaatsvindt, de hele dag door.

Leren lezen kan echt op zoveel manieren. Soms zie ik stukjes van hoe het gaat, soms ben ik verrast; hoe heeft dit jonge mens het aangepakt?

Ik heb er menig voorbeeld van gezien. Ik heb studenten van verschillende leeftijden zien groeien. Competent zien worden op het gebied van debatteren, door eerst toe te kijken en na maanden deel te gaan nemen aan discussies. Discussies over allerlei overtuigingen en actualiteiten. Competent zien worden in weten hoe iets voor elkaar te krijgen, waar informatie te vinden door het systeem van de school te gebruiken. Competent zien worden door interactie met elkaar. Van samen op de trampoline nieuwe spellen bedenken tot gezelschappen oprichten, moties schrijven en deelnemen aan comités om de school te maken tot de plek waar zij kunnen doen wat ze het liefst willen. En daar zit net zoveel variatie in als er studenten zijn.

Op een bepaald moment zien studenten dat niet kiezen, ook kiezen is. Velen worstelen met zichzelf. Worstelen door verveling, overtuigingen zoals iets niet kunnen en uiteindelijk vinden waar hun interesse ligt. Die worsteling is niet makkelijk. Voor de studenten zelf niet, maar ook zeker voor de ouders niet. En toch, als je je kind zijn ontwikkeling gunt, als je vanuit het vertrouwen kan blijven steunen en je kind het gunt zijn eigen fouten te maken, vanuit zelfstandigheid, komt het inzicht dat je het zelf wel kan. Ik gun het veel meer mensen om dit zo vroeg te leren. Vooral de jonge mensen, die tussen 4 en 18 jaar lessen moeten volgen, bepaalde stof moeten leren en zich moeten voegen om dan erna te worden losgelaten om creatieve en innovatieve burgers te zijn. Ik ken zelf maar weinig mensen om mij heen die na school wisten hoe nu verder te gaan. En als ze het wel dachten te weten, waren er altijd moeilijkheden hoe er te komen. Ze hadden bijvoorbeeld klachten over de werking van het HBO, zonder het idee te hebben er iets aan te kunnen veranderen.

Wat hebben (jonge) mensen werkelijk nodig om tot ontwikkeling te komen? Een omgeving waar iedereen verantwoordelijk is en gehouden wordt voor het algemeen welzijn van de schoolgemeenschap. Er is vrijheid nodig om je eigen tijd in te delen, om tegen dingen aan te lopen, uit te wisselen en geïnspireerd te raken. Vertrouwen is nodig, dat ieder mens zich wil ontwikkelen en ook ontwikkelt.

Op dit moment is een groepje studenten samen een IQ test aan het doen. Een student vertelt over Australië en wat daar nu aan de hand is. Anderen zijn met hun schoonmaaktaak bezig. Het keukengezelschap heeft net een fruitabonnement aangenomen en de zon is verdwenen achter de wolken. Geconcentreerde gezichten, serieuze gezichten en een grote glimlach van de nieuwste student op school.

Wat zo’n plek voor mijzelf had kunnen betekenen toen ik jong was, kan ik mij alleen maar inbeelden. Voor de kinderen en jongeren van nu weten we het natuurlijk ook nooit zeker. Maar de vele voorbeelden spreken voor mij boekdelen. In hoe ik mijn eigen dochter zie ontwikkelen (zie andere blog) en in de blije gezichten.

Share this.