Eindelijk – school is weer begonnen

Bij welke school hoor je dat nou? De zomervakantie heeft voor veel studenten te lang geduurd. De schoolgemeenschap werd gemist, vrienden werden gemist. Als ik vraag om te vertellen waarom, komt het antwoord vaak op hetzelfde neer. Het is een fijne plek om te zijn. Het is de plek waar ik mezelf kan zijn. En ik had veel van mijn vrienden echt lang niet gezien.

We spreken hier over Sudburyschool Harderwijk. Op het moment dat ik dit schrijf zijn twee studenten aan het lachen om zelfverzonnen ‘beelden’ waar ze een toneelstukje mee maken. Er wordt ‘weerwolven’ gespeeld en in de bewegingsruimte luistert een van de oudere studenten naar een boek ter voorbereiding op het havo examen.

Als een student binnen komt is er na de begroetingen meteen een gesprek over dungons and dragons – een soort rollenspel wat in het Engels gespeeld wordt.

Gisteren nog zo gelachen om studenten die vroegen of ik ze wilde ‘attack-en’, wat willen jullie?! Ze hadden een zelfgebouwde schuilplaats op de bank gemaakt, waar ze gedrieën om beurten elkaar ‘aanvielen’ en daarna telkens anderen vroegen mee te spelen. In het fantasiespel werden studenten van allerlei leeftijden en stafleden betrokken. Erna was er een episch tafelvoetbalspel waar een student voor de muzikale ondersteuning zorgde. Wat een rijkdom is dat toch die verschillende leeftijden. Maria Montessori zag al vroeg ook de voordelen van een gemeenschap met leeftijdsmix. Hoe je groeit door anderen te kunnen helpen, bijvoorbeeld door iets uit te kunnen leggen. En hoe je uitdaging vindt door de rijke omgeving.

Mijn dochter legt haar kunnen (bijvoorbeeld Engels spreken of rekenen) vaak uit door te zeggen dat ze het ‘van zichzelf’ heeft. Toen ik haar vroeg hoe het toch kon dat ze zo goed Engels sprak zei ze; ‘because I just love it!’. Met kennis is het toch vaak ook de houding ten opzichte van informatie. Bij veel kinderen op het traditionele (montessori) onderwijs heb ik meegemaakt dat ze aan het begin van de middenbouw (rond 6 jaar) nog wel nieuwsgierig en leergierig waren, maar dat dit langzaam (of soms snel) afliep. Er ligt zoveel vast van wat geleerd moet worden dat er te weinig ruimte over blijft voor de eigen interesses, voor de intrinsieke motivatie, voor het ware leren waar je van gaat gloeien. Dat gaat niet moeiteloos of zonder horten en stoten, maar het gaat omdat je het echt zelf wil.

Ik zou dit zoveel meer jonge mensen gunnen. Dat ze dingen willen (onderzoeken, weten, leren) en dat daar dan alle ruimte voor is.

Het is inmiddels middag geworden. Ik heb net yoga-les gegeven op hun verzoek en ook daardoor met veel voldoening. Deze omgeving blijft me boeien. Er is zoveel mogelijk. Het is mijn eerste baan waar ik plezier beleef aan mijn eigen tijd indelen. De ruimte krijgen doet niet alleen de studenten goed. Op de tafel naast me worden pannenkoeken gegeten. Ik ga de uitdaging aan van een potje tafelvoetbal. Een jonge student komt me helpen. De tiener waartegen we spelen creëert kansen voor haar. Dan verliezen we glansrijk. Ik met een grote glimlach op mijn mond.

Share this.