‘Het komt wel goed met jou’

Op een van de eerste lentedagen deze maand spreek ik met een moeder van twee jongens bij ons op school. Ze heeft een enorme passie voor de ontwikkeling van (haar) kinderen en liefde voor onze school. Als ik aan het eind vraag wat ze andere ouders mee zou willen geven wat schoolkeuze betreft. zegt ze:

“Probeer je niet te laten leiden door wat iedereen vindt. Vaak wordt je eigen visie wazig door allerlei meningen en oude ideeën over wat er ‘zou moeten’. Laat dat gewoon los. Kijk naar je eigen kind, luister naar jouw eigen gevoel en laat dat de basis zijn.”

Als ik haar vraag of Sudburyschool Harderwijk aansluit bij haar eigen visie op leren en ontwikkelen antwoordt ze:

“Ja! De wereld van nu heeft creatieve, convergente denkers nodig. Dat zijn dus niet mensen die aan de lopende band kunnen staan zoals in de industriële revolutie nodig was, maar mensen die zelfdenkend zijn. Als we allemaal maar op één manier hebben leren denken zullen we allemaal met dezelfde (soort) oplossingen komen. We hebben mensen nodig die op allerlei manieren denken en met verschillende visies komen. Dat is ook wat de arbeidsmarkt nu vraagt. Als je echter op school hebt afgeleerd om zelf na te denken, kan je niet meer verwachten dat als je eenmaal volwassen bent, je dit wel kunt.”

Vervolgens vertelt ze over hoe ze haar levendige kleuters zag veranderen in ongelukkige kinderen, op het moment dat ze naar de basisschool gingen.

“Eigen initiatief en creativiteit werd ontnomen. In het moeten meegaan in het ritme van ‘de massa’ of wat de school voorschreef, verloren ze zichzelf en hun plezier. Mijn kinderen kregen bijvoorbeeld te horen dat ze lastig waren, eentje was te druk, ze moesten niet zoveel ideeën verzinnen en gewoon luisteren. Doen wat er werd gevraagd en daar geen vragen over stellen.”

Ze vertelt over hoe ze voor haar oudste ging opkomen omdat hij echt niet meer kon. Ze zag dat hij steeds meer gefrustreerd, verdrietig en onzeker werd. Ze zegt:

“Uiteindelijk heb ik ook bij hem los kunnen laten wat er ‘zou moeten’, dus bijvoorbeeld ook de bijles voor lezen geschrapt. Ik heb toen gezegd: ‘we gaan het niet meer doen. Als jij nu nog niet wil lezen, dan lees je niet. Het is goed, ik vertrouw erop dat je vast ooit gaat lezen.’

Op een gegeven moment had hij het lezen inderdaad nodig omdat hij dingen wilde uitzoeken en de ondertiteling kunnen volgen van bepaalde films. Toen bleek dat hij het lezen vliegensvlug onder de knie kreeg. Hij was er blijkbaar ‘klaar’ voor. Je moet het vertrouwen hebben dat het wel komt. Volgens mij zijn alle mensen (behalve als er een ‘defect’ is) in staat om gewoon te leren. Dat hoef je niet te dwingen, ze leren echt wel vanzelf.”

En dan praten we over het verschil nu ze op Sudburyschool Harderwijk zitten. Ze ziet dat haar kinderen zich ontwikkelen, en dat ze hier op school ‘thuis’ gekomen zijn.

Hoe belangrijk het is voor iedere student om zich veilig te voelen en fouten te mogen maken. Dat ze hun eigen ontwikkeling mogen doormaken in een respectvolle omgeving en wat dit voor positieve invloed heeft op de opvoeding thuis.

Ze zegt:

“Het valt mij gewoon op hoeveel kinderen zelf kunnen, waartoe ze allemaal wel niet in staat zijn. En juist doordat ze af en toe hun neus mogen stoten, ontwikkelen ze zich. Met fietsen moet je ook drie keer je knie kapot vallen en dan kun je fietsen. Dit is denk ik in het hele leven zo. Waar jij als ouder voor moet zorgen is dat ze niet de snelweg op fietsen, maar op het pleintje leren fietsen. Dat zijn veilige kaders die je moet geven om de natuurlijke ontwikkeling mogelijk te maken.”

Ze vervolgt:

“In het reguliere onderwijs wordt een lineaire lijn gevolgd voor kinderen hoe de ontwikkeling en het leerproces zich af zouden moeten spelen. Volgens mij gaat het niet zo, want niemand ontwikkelt op hetzelfde moment en op dezelfde manier. Ricardo Semler heeft er een heel mooi idee over. Hij ziet het ontwikkel- en leerpad als een ‘mozaïek’ dat steeds met stukjes tegels wordt ingevuld. Zo zie ik dat bij mijn kinderen ook. Sinds ze hier op school zitten zie ik op heel veel gebieden ontwikkeling, zowel op cognitief als sociaal vlak. Ik zie bijvoorbeeld een toegenomen ontwikkeling in het nemen van eigen verantwoordelijkheid. Op dat gebied zijn ze echt heel erg gegroeid. Zo spreken ze elkaar aan op wat verantwoordelijkheid is en wanneer het belangrijk is deze te nemen. Thuis kan ik ze ook veel beter aanspreken sinds ze hier op school zitten, dus dat is echt heel tof.”

Hierna vertelt ze over de specifieke cognitieve ontwikkeling van haar zonen. Zo ziet zij hen, sinds ze hier zijn, zichzelf weer meer afvragen over de wereld en zich ontwikkelen door middel van onderzoek en op verschillende manieren aan hun informatie komen.

“Hun scope wordt breder. Ze worden geprikkeld op deze school om verder en anders te kijken. Daarnaast zie ik dat ze beiden (weer) blij zijn, gewoon happy. Ze gaan met veel plezier naar school.”

We spreken over wat Sudburyschool Harderwijk meegeeft en wat zij zelf belangrijk vindt voor wanneer haar kinderen van school komen.

“Respect voor jezelf en je omgeving en de diversiteit in de omgeving. Dat iedereen er mag zijn. Wat ik ook zou willen dat ze kunnen voelen, is dat ze altijd op zichzelf terug kunnen vallen, dat ze vertrouwen hebben in zichzelf. Daarnaast hoop ik natuurlijk ook datgene wat elke ouder wenst; dat ze heel erg gelukkig worden.

Op Sudburyschool Harderwijk worden studenten iedere dag met zichzelf geconfronteerd. Dat lijkt soms negatief maar dat is het niet. Ze hebben hier veiligheid en er wordt constant gereflecteerd op hun eigen inzet of participatie in de school. En Sudburyschool Harderwijk is een soort gemeenschap, een mini maatschappij. Later is het ook zo als ze de wereld ingaan. Het is eigenlijk een hele goede voorbereiding voor hoe het straks ook zal gaan. Daar hoort ook bij dat je rekening houdt met elkaar en dat als je het ergens niet mee eens bent, je er op een gezonde manier invloed op kan uitoefenen.”

Sudburyschool Harderwijk is niet de makkelijkste school, ook niet voor ouders.

“Misschien is deze school niet voor alle ouders, want er wordt wel veel vertrouwen van je gevraagd. Vertrouwen in jouw kind en zijn of haar mogelijkheden. Ik denk dat daar de essentie ligt. Als jij niet in staat bent om je kind echt te vertrouwen en naar je kind te kijken en te voelen ‘het komt wel goed met jou’, dan zal je moeten teruggrijpen naar die macht en dwang, maar ja, wordt je kind daar gelukkiger van?”

Share this.