Ze leren echt vanzelf

Op een van de eerste lentedagen deze maand spreek ik met Lianne, moeder van twee jongens bij ons op school. Wat een passie voor ontwikkeling en liefde voor onze school.
Als ik vraag aan het eind wat ze andere ouders mee zou willen geven wat betreft schoolkeuze zegt ze: “Om niet af te gaan op wat iedereen vindt. Vaak wordt je eigen visie wazig door allerlei meningen en oude ideeën over wat er zou moeten. Laat dat gewoon los. Kijk naar je eigen kind en laat dat de basis zijn.”

Als ik haar vraag of Sudburyschool Harderwijk aansluit bij haar eigen visie op leren en ontwikkelen antwoordt ze:
“Ja! Deze wereld heeft iets anders nodig nu, niet meer vanuit de industriële revolutie allemaal mensen die aan de lopende band kunnen staan maar meer mensen die zelfredzaam zijn. Als we allemaal maar op één manier maar hebben leren denken zullen we allemaal met dezelfde (soort) oplossingen komen. We hebben mensen nodig die op allerlei manieren denken en met verschillende visies komen. Dat is wat de arbeidsmarkt nu vraagt. Als je op school hebt afgeleerd om zelf na te denken, kan je niet meer verwachten dat als je eenmaal volwassen bent, je dit wel kan.”

Haar verhaal is voor veel mensen een herkenbaar verhaal. Helaas, wat betreft het eerste deel waar ze vertelt over hoe ze haar levendige kleuters zag veranderen in ongelukkige kinderen. “Eigen initiatief en creativiteit werd ontnomen. In het moeten meegaan in het ritme van ‘de massa’ of wat de school voor schreef, verloren ze zichzelf en hun plezier. Mijn kinderen kregen bijvoorbeeld te horen dat ze lastig waren, eentje was te druk, ze moesten niet zoveel ideeën verzinnen en gewoon luisteren. Doen wat er werd gevraagd en daar geen vragen over stellen.”

Lianne vertelt over hoe ze bij haar oudste ging staan voor hem omdat hij echt niet meer wilde. Ze zegt; “uiteindelijk heb ik ook bij hem los kunnen laten wat er ‘zou moeten’ dus ook de bijles geschrapt. Ik heb toen gezegd; ‘we gaan het niet meer doen. Als jij niet wil lezen, dan lees je niet.’
Op een gegeven moment had hij het lezen nodig want hij wilde dingen uitzoeken en de ondertiteling kunnen lezen van bepaalde films. Toen kon hij ineens lezen. Dan ben je blijkbaar ‘klaar’ ervoor dus het komt wel. Je moet dat vertrouwen hebben dat het wel komt. Volgens mij zijn alle mensen (behalve als er een defect is) in staat om gewoon te leren. Dat hoef je niet te dwingen, ze leren echt wel vanzelf. “

Ze ziet dat haar kinderen zich ontwikkelen, en dat ze hier op Sudburyschool Harderwijk ‘thuis’ gekomen zijn. We spreken over tot hoeveel kinderen (op school noemen we ze ‘studenten’) eigenlijk werkelijk in staat zijn. Hoe belangrijk het is voor iedere student om zich veilig te voelen en fouten te mogen maken. Dat ze hun eigen ontwikkeling mogen doormaken in de juiste respectvolle omgeving en wat dit voor positieve invloed heeft op de opvoeding thuis.

“Het valt mij gewoon op eigenlijk hoeveel kinderen kunnen. En juist doordat ze af en toe hun neus stoten, ontwikkelen ze zich. Met fietsen moet je ook drie keer je knie kapot vallen en dan kun je fietsen. Dit is denk ik in het hele leven zo. Waar jij als ouder voor moet zorgen, is dat ze niet de snelweg op fietsen maar op het pleintje leren fietsen. Dat zijn de kaders.”

“Bij kinderen heb je dan zo’n grafiek van hoe de ontwikkeling en leren zich af zou moeten spelen. Volgens mij gaat het niet zo. Ricardo Semler bijvoorbeeld die heeft er een heel mooi idee bij. Die heeft het over mozaïek en dat wordt steeds met stukjes tegels ingevuld. Zo zie ik dat bij mijn kinderen ook. Sinds ze hier op school zitten zie ik op heel veel gebieden ontwikkeling. Eigenlijk bijna teveel om op te noemen. Ik zie in verantwoordelijkheid nemen heel veel ontwikkeling ontstaan. Op dat gebied zijn ze echt heel erg gegroeid. Zo spreken ze elkaar aan op wat verantwoordelijkheid is. Thuis kan ik ze ook veel beter aanspreken sinds ze hier op school zitten, dus dat is echt heel tof. “
Hierna vertelt Lianne over de specifieke ontwikkeling van haar zonen. Hoe ze ziet dat ze, sinds ze hier zijn, zichzelf weer meer afvragen en zich ontwikkelen door middel van onderzoek en bijvoorbeeld op verschillende manieren aan hun informatie komen.
“Een goede ontwikkeling vind ik ook is dat ze beiden heel blij zijn, happy.”

We spreken over wat Sudburyschool Harderwijk meegeeft en wat zij zelf belangrijk vindt voor wanneer haar kinderen van school komen; “Respect voor jezelf en je omgeving en de diversiteit in de omgeving. Dat iedereen er mag zijn. Wat ik ook zou willen dat ze kunnen voelen, is dat ze altijd op zichzelf terug kunnen vallen. Daarnaast datgene wat elke moeder zegt; dat ze heel erg gelukkig worden.
Op Sudburyschool Harderwijk worden ze iedere dag met zichzelf geconfronteerd. Dat lijkt soms zo’n negatief woord maar dat is het niet. Ze hebben hier veiligheid en er wordt constant gereflecteerd op hun eigen inzet of participatie in de school. En het is een gemeenschap en de wereld natuurlijk of de plek waar ze gaan wonen. Het is eigenlijk een hele goede voorbereiding voor hoe het straks ook zal gaan. Daar hoort ook bij dat je rekening houdt met elkaar en dat als je het ergens niet mee eens bent, je er op een gezonde manier invloed op kan uitoefenen.”

Sudburyschool Harderwijk is niet de makkelijkste school, ook niet voor ouders. “Misschien is deze school niet voor alle ouders want er wordt wel veel vertrouwen van je gevraagd. Vertrouwen in jouw kind. Ik denk dat daar de essentie ligt. Als jij niet in staat bent om je kind echt te vertrouwen en naar je kind te kijken en te voelen ‘het komt wel goed met jou’, dan zal je moeten teruggrijpen naar die macht en dwang, maar ja wordt je kind daar gelukkig van?”