Zelfsturing in Coronatijd

Hoe bouw je een zelfgestuurde online gemeenschap? Zo doet Sudburyschool Harderwijk dat

Het kwam nogal plotseling, het bericht dat we niet meer naar school mochten gaan. Niemand was echt goed voorbereid. Dat is ook te zien op het moment dat een van onze stafleden nog naar school ging om de verwarming laag te zetten en elektra af te sluiten. Op tafel lagen nog de spelletjes die de week ervoor waren blijven liggen, een verdwaalde boterham, voedsel in de ijskast, nog een pan en bordjes op het aanrecht. Alles in de school ademde de terugkeer van de studenten op de maandagochtend. Heel anders dan een sluiting voor een vakantie, waar iedereen zijn best doet het gebouw netjes en schoon achter te laten.

Nu zit iedereen al ruim een week thuis, bij zijn ouders, broertjes en/of zusjes. Geen school meer om fysiek in samen te komen. Weg van de plek waar jij zelfstandig en verantwoordelijk bent. Weg van jouw plek om met anderen je te ontwikkelen in het nemen van die verantwoordelijkheid voor jezelf en de schoolgemeenschap als geheel. Hoe gaan we dat nu doen?

Die vraag hebben we ons vorige week gesteld. We zijn aan de slag gegaan. Hebben met collega-scholen in andere landen gechat, hebben met studenten gechat. We hebben een online schoolmeeting georganiseerd afgelopen donderdag om 13:00 uur, zoals we dat fysiek ook altijd doen. We hebben afgesproken dat we voor alle besluitvorming dit wekelijks zullen doen. In deze virtuele schoolmeeting was er een goede opkomst. We hebben toen besloten dagelijks op Discord samen te komen om met elkaar te kunnen praten en dingen te delen. Onze schoolmeeting voorzitter heeft het voortouw genomen en de server ingericht.

We zijn op zoek naar een nieuwe realiteit. Alle scholen zijn op zoek en vele scholen gebruiken ouders nu voor het onderwijs op afstand. Zo las ik een artikel in het Kiind waarin wordt verteld hoe de dag van kinderen nu helemaal volgepland worden door de school met allemaal dingen die belangrijk zijn. Wat ik lees naast reken- en taalwerkjes, worden ouders geïnstrueerd wat ze in een week allemaal nog meer moeten doen: buitenspelen, binnenspelen, knutselen, tekenen, gezelschapsspelletjes spelen en sporten. 

In het contact wat wij met de ouders van onze studenten hadden deze week vertelden ze ons dat ze zo’n verschil zien tussen hun kinderen die op reguliere scholen zitten en studenten van onze school. Zij vertelden dat ze het effect zien van dat een student hier zelf verantwoordelijk is. Het is ook de student die we aanspreken en willen wijzen op die verantwoordelijkheid door elke dag op een vast moment virtueel samen te komen met de andere schoolmeetingleden (studenten en de staf). Onze studenten sturen zichzelf, die behoeven geen schema’s, werkjes of opdrachten. Zij zijn gewoon ontspannen bezig met de dingen die ze altijd al deden, o.a. japans leren, programmeren, minecraft spelen, koken, D&D spelen en ze zoeken elkaar online op om dingen samen te kunnen doen. Het zijn voornamelijk de studenten die zelf hun activiteiten op o.a. Discord nu vormgeven, als stafleden voegen we daar alleen dingen aan toe als dat nodig is. Als er behoefte is dan zijn we er om vragen te beantwoorden of dingen te doen.

Voor ons als staf ook even wennen, het werken met die nieuwe media. Studenten zijn erin thuis en het schoolse leven gaat nu online gewoon verder.

Het is een andere realiteit, eentje waar we geen hand in hebben en waar we het beste van moeten maken. En zoals een van onze jonge studenten zei: “Ik wil weer naar school, ik wil graag met mijn vriendje spelen”. Precies dat is wat we eigenlijk allemaal het liefste zouden willen, maar het is even niet anders. Maar gelukkig nemen onze studenten eigen verantwoordelijkheid en maken ze iets moois van deze tijd.

YOU MIGHT ALSO LIKE